In het liedje "Ik ben een beetje misselijk" van Buster Fonteyn kreeg het woord spagaat voor mij een weergaloze nieuwe betekenis inclusief de nieuwe uitspraak van Paul Haenen. Steeds was ik in gesprekken met anderen op zoek naar de gelegenheid om het woord spagaat licht aangezet met de uitspraak van Paul Haenen te kunnen noemen.
Ik associeer de spagaat met een positie waarin je terecht komt waarbij je geen kant meer op kunt. Niet het één en niet het ander. Vastgenageld op de plek. Onze publieke omroepen bestaan bij het ledenaantal. Kort door de bocht gezegd; Hoe meer leden hoe meer uitzendtijd. Als omroep moet je jezelf dus zo duidelijk mogelijk laten zien, vooral in de samenhang van de programma's. Maar ene pannekoek heeft bedacht dat er een zgn. netprofilering moest komen met een netcoordinator en een netsecretaresse en met een netpersoon enz enz. Elk net moest een eigen gezicht krijgen. De omroepen moesten maar hun programma's gaan maken passend bij dat gezicht. Jee minee zeg dit is de aller platste spagaat ooit; gemaakt door de publieke omroepen en ons publieke omroep-bestel.
Een ander-soort spagaat maakte ik bij de hit Missing van Everything but the girl. "En ik mis jou zoals de woestijn de regen mist." Ze is duidelijk heel erg dol op hem. Zij wil alleen maar bij hem zijn maar hij is "weg". Maar de woestijn is juist de woestijn omdat ie geen water nodig heeft. Als het vaak zou regenen zou de woestijn geen woestijn meer zijn. Tijdens de inzet van mijn spagaat bleef ik dankzij mijn lenigheid gelukkig 50 cm boven de grond steken zodat ik toch volop kon genieten van dit geweldige lied. Met een zomers pasen, met het dakje eraf in de mehari!