Riverdance
Ik probeer te zoeken naar voorbeelden die het gevoel weergeven van het onvermijdelijk nare. Hoe je je in bochten wringt, soms is er geen ontkomen aan. Zo was ik vroeger een survival-liefhebber. Klimmen, kanoën e.d. Maar er waren dingen die ik niet durfde. Van de ene klif overstappen naar de andere, zonder de andere kant te kunnen aanraken ook niet als je voorover boog. Ik raakte steeds verder achter in de rij maar uiteindelijk was het ook mijn beurt. Een medische ingreep, een operatie waar je erg tegenop ziet. "Het is pas over een half jaar." Maar toch komt die dag. Vroeger bij de schooldokter voor de entingen. Uiteindelijk kwam je vooraan in de rij te staan en "het" gebeurde.
Mijn vader was nooit ziek. Aan dat hij dood zou gaan dacht ik nooit, alleen af en toe in een theoretische stellingname. Ik zag het hem ook niet doen of kunnen want hij was helemaal niet zo vertrouwd met zijn lichaam. Een keelpijntje kon bij hem nog wel eens een oorpijntje zijn. Maar die pijn in zijn bil en been leek toch werkelijk dat te zijn. En na korte periode van onderzoeken stond hij plotsklaps vooraan in de rij. Een maand pijn, dan wordt de diagnose gesteld en drie weken later is hij overleden. Ik zag hem nooit doodgaan, het kon niet en hij kon het niet. Het mocht ook niet omdat ik te veel van hem houd. Maar in werkelijkheid stapte hij als een gladiator, geronseld om te sterven, in het Colosseum en deed wat hij moest doen. En hoe! Liefde, humor en aandacht voor zijn familie. Ik vond het nooit zo leuk als mensen zeiden dat ik op mijn vader leek. Maar nu kunnen ze het niet vaak genoeg zeggen.
Hij hield erg van Keltische muziek en Riverdance was één van zijn favorieten. Maar het Spaanse Hevia was zijn allermooiste...