Al heel wat jaren zit ik psychisch in de knoop. Elke keer wanneer ik zangeresjes weeïge liedjes hoor zingen smelt ik. Mijn knieen knikken vrolijk, schouders zakken ontspannen en het prettige kwijl stroomt in m'n bek. Blij word ik ervan. Krijg weer briljante ideeen, maak weer plannen etc etc.
Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik zonder hijgerige meisjes een bonk niets ben.
Uiteindelijk moest er wat gebeuren en ik zocht professionele hulp.
Ik was rijp voor een knappe psychologe, besloot ik. Via Google-images vond ik de geschikte vrouw... Oh wat heeft zij mij wijzer gemaakt, dingen laten beleven. Met zoveel succes dat ik eindelijk dit grote hoofdstuk in mijn leven kon afsluiten.
Want... ! Het was helemaal niet mijn schuld. Nee! Het was de schuld van Shocking Blue. Als zij gewoon doorgingen zoals ze gingen dan had Robbie van Leeuwen geen tijd voor muzikale uitstapjes. Deze Mistral-muziek blootstellen aan de oren van beginnende tieners was voor mij (bijna) het begin van het einde.
Toch maar goed zo'n professionele speurtocht, anders zou ik het mysterie nooit hebben kunnen ontrafelen.
Doen!!!