Eigenlijk kan alle vermaak en vertier weg. Alle schoonheden waarvan de mens ontroerd en in vervoering raakt kunnen weg. De gestroomlijnde Spyker C8 Aileron, origineel werk van Paul Cézanne en Picasso, de handelswaar van Raf-hifi; alles kent een overtreffende trap... En dat is de vrouwelijke bassist!
Van de basgitaar wordt vaak gezegd dat dat het meest sexy instrument is. Voor mij klopt dat vanwege de prachtige sound en de basale rol die het speelt in de songs. Niet aan hoe het eruit ziet. Maar dat verandert wanneer er bloedmooie vrouwen het instrument ter hand nemen. Stijlvol en gracieus, niet te wild. Ik wel wild en wilder. De hele architectuur van Parijs en Barcelona te samen valt in het niets. Het lijkt wel alsof ik in Sydney het nieuwjaarsvuurwerk aan de Harbour Bridge zit te bekijken. Nee dat klopt niet, het is mooier dan het vuurwerk en indrukwekkender. De fundamenten van muziek worden bij elkaar geflapt met autonomie, stoerheid en de schoonheid van hier tot Tokyo.
Dit geldt ook voor vrouwen op drums. Alleen zie ik mezelf op drums zo graag een rol spelen...
Nou ja, als ik dan iemand noemen moet; Karen Teperberg. Zoals zij in de band van Chris Botti drumt. Dat mag de hele week duren. Laat de Harley maar in de kast! Is niets vergeleken met haar en drumwerk.
Mijn eerste ontdekking van de vrouwelijke bassist was in 1979 in de Talking Heads
Onlangs zag ik Musard met Vie De Loup op televisie. Geen lied voor de stoere bass maar het is wel een leuke bass en aanleiding voor dit stukje.