De laatste dagen heb ik de finishing touch beleefd van het bouwen van ons schuurtje. Op z'n Martin's. Mijn vriendin noemt het de Broccoli-methode, naar de manier waarop ik zo'n struikje vel. De laatste dagen de gevelbekleding erop getimmerd. Meten, stukje hout zagen en spijkeren. Dan meten, zagen en erop spijkeren. Dan meten, zagen en erop spijkeren. Dan meten, zagen en erop spijkeren. Bij dit soort herhalend werk raken de muziekjes in mijn hoofd op hol en op de voorgrond. Net als het werk repeteert het en het komt steeds terug. Korte stukjes blijven maar ronddraaien. Steeds hetzelfde. Met eigen woorden. Een gek fenomeen want daar waar ik zo van de muziek houd ben ik bezig het te verpesten. Weg nu. Stomme Astrid Nijgh, ga weg. "Ik doe wat ik doe. En ik doe het zo mooi. Ik doe wat ik doe. En wat ben ik toch blij.... Ach houtje kom nou." En dat zo'n 3278 keer.
Pauze met heerlijke koffie dan. En ik raak Astrid kwijt. Terug aan het werk zit ik opeens met "Hit the road Jack. Don't you come back no more no more no more no more no more no more". In het echt is dit een gaaf nummer zeg ik 1583 keer mezelf moed inpratend. Want echte muziek laat ik me niet afnemen.
Twee lange dagen gewerkt en eindelijk naderen de laatste planken. Dat het einde in zicht is maakt me erg opgewonden. Dan opeens: "Laa lala lalalala laa, Dans je de hele nacht met mij". Maar na 756 keer wordt dat leuke lied van Karin Kent gedegradeerd tot een irritante kwelgeest. En ze gaat maar voort.
Nou het werk is gedaan en excuses voor de nare dingen die ik heb gezegd over deze liedjes. Want als ik weer met een schone en frisse geest naar de nummers luister zijn het alledrie harstikke weer leuke swingende platen, toevallig!