Aldena Dipool
Onze buurman heeft een doodnormale huis tuin en keuken personenauto. Maar hij behandelt hem als het mooiste geluk in zijn leven. Met 17 potjes en flesjes op een rij worden alle vitale onderdelen gepoetst en gewassen. Hij heeft een speciaal gemaakt matje onder zijn billen om nog comfortabeler te kunnen glimmen. Vrijwel elke dag is hij bezig en ik denk bij mezelf "Doe is normaal man, gelukkig ben ik wel normaal." Andere buren zijn erg druk bezig om hun interieur en exterieur op elkaar af te stemmen. Dat alles is onderhevig aan wat zij in de woonbladen ziet aan trends en kleur. Voortdurend wordt er een terras gelegd, verplaatst, andere bloembakken, nog een terras, nieuwe kleuren. En alles tot in de details kloppend. Zelfs de spijkers zijn als ze niet verstopt zijn in de trendy kleur geschilderd. Als er visite komt wordt er vol bewondering gekeken en gepraat maar echt tijd van genieten nemen ze niet want anders lopen ze achter. Ik denk dan bij mezelf dat ik maar mooi blij ben met mijn vriendinnetje. En dat wij beiden gelukkig maar mooi normaal zijn!
Maar kom niet aan mijn antennetje op het dak. Als ik de straat inrijd staat ie daar glanzend naar me te lonken. Nog elke dag is mijn dag weer goed als ik mijn pikkie daar zie staan. Ik laat hem ook graag aan de visite zien. Even achter in de tuin omhoog kijken. Maakt mij niet uit of het regent. Als er een vogeltje op het masthoudertje gaat zitten schreeuw ik naar boven: Kijk uit, poesiesscchh. Stenen gooien is te link in verband met de overburen. Elektriciteit op de mast mag niet van mijn vrouw. Gatverr, houtduiven in een groepje! Even naar het zolderraam om met een vishengel die dikzakken weg te prikken. Mijn buurvrouw denkt werkelijk echt dat ik naar de radio luister met een afgezaagd traphekje!! Idioot mens. Als ik dat zou willen, ja als ik het zou willen, zou ik al haar 34 zonne-energie-lampjes uit de tuin kunnen laten knallen met 5 kilowatt schoon aan de mast. Dat kan die namelijk aan, zonder weg te smelten!