Kabelbaan
Op een bankje in de speeltuin. Onze kinderen zijn druk bezig met een kabelbaan. Een touw met een knoop die via een katrol langs een lange staalkabel naar beneden roetsjt. Ze beginnen op een verhoging en knallen op het einde tegen een autoband. Dan brengen ze het touw weer terug naar boven en geven het aan de volgende. Dikke pret voor alle kinderen. Maar toen ging er een jochie die aan het einde van de baan uitgebreid begon te provoceren met acrobatische trucs, terwijl er een kind of tien stond te wachten. Toen hij het touw terugbracht sprong hij er direct weer op en suisde weer naar beneden. Een aantal keren ging dit zo totdat een aantal kinderen het zat was. Ze renden achter hem aan en trokken het touw met jochie weer terug naar boven. Helaas lukte het niet om het ventje eraf te trekken dus daar ging ie weer. Uiteindelijk hadden ze hem eraf. Ging hij hinderlijk in de weg staan zodat de volgende niet kon of een botsing met meneer irri riskeerde. Later begon hij met zand te gooien tegen alle wachtende kinderen. Toen dit alles zich zo voor mijn ogen afspeelde moest ik denken aan Madonna. Zou zij dit op haar 50+ste nog steeds zo doen? Ik mijmerde wat over hoe haar leven eruit zou hebben gezien als ze met mij getrouwd zou zijn. Lief, leuk en grappig zou ze geworden zijn. Vriendelijk en met een groot hart. Had ze me gevraagd, dan had ik ja geantwoord! Maar helaas gedraagt ze zich zonder mij nog steeds als dit jochie. Weer wakker zag ik dat onze zoon het zo zat was dat hij een hap zand recht in het gezicht van het jochie smeet, maar helaas voor het ventje had hij net zijn mond open. Spugend en stampend droop hij af. Even later kwam hij weer terug met waarschijnlijk zijn vader. Bij Madonna zou dit haar bodyguard geweest zijn. "Hij -wijzend en met een pruilmondje- doet lelijk tegen mij!" De getatoeëerde armen pasten niet recht langs zijn lijf vanwege de sportschool. Ook zijn getatoeëerde benen kregen door periodieke trainingen niet de ruimte die nodig was om vrijelijk te bewegen. Zijn hoofd was kaalgeschoren en vooral zijn nek en onderhoofd waren ook mooi versierd. Kwa volume paste ik wel twee keer in die vader. Ohw zuchtte ik, heb ik weer... De woorden snelheid en wendbaarheid gingen door mijn hoofd. Onthouden. Vanaf mijn bankje liep ik ook naar het kabelbaantje. Onze andere zoon zag het jochie met zijn vader aankomen en stak zijn middelvinger naar ze op. Ik zakte nog dieper in een een depressie. Waarom heb ik dit nou altijd...
Gelukkig waren alle kinderen in staat duidelijk uit te leggen hoe de vork in de steel zat. Bovendien kreeg de zoon van de middelvinger, Cola en een Mars van de vader. De middelvinger van zo'n kleine hummel vond hij wel leuk. Ondanks dat ik mijn kinderen nooit toestemming zou geven Cola met een Mars te nemen, hield ik me hier, voor deze ene keer, maar even wijselijk afzijdig...